پادشاهى نهد ، خدمت صدرى كه ملك از فلك هر زمان به نيابت اين ضعيف اين ابيات برخواند : اى ز كرم گشته به عالم سمر * وى ز سخا كرده تهى گنج خور ظلم ز ديدار تو بر بست روى * عدل به اقبال تو بگشاد در شد ز سخاى تو زمين پر ثنا * شد ز عطاى تو جهان پر گهر بحر بود گوش زمين چون شنيد * مدحت تو گشت مكان درر گوش قمر گر شنود مدح تو * گويد : « العيش الا ما قصر » پيش ثناى تو عطارد ز رشك * رقص‌كنان خامه زند بر جگر چون به ثناى تو زنم دست من * پاى همى كوبد زهره به سر پيش خور ار مدح تو خواند كسى * صلب ازو يابد و نور از قمر گر بر بهرام ثنايت رسد * خيزدش از تيغ شرنگى شكر طالع سعد آيدش از مشترى * آنكه ببندد ز ثنايت كمر اسم زحل تا به نحوست بود * باد به اعداى تو از نحس اثر ) « 1 » بنده جمالى به ثنا گفتنت * باد ز اقبال منور بصر تا گذرد روز و شبت « 2 » اى كريم * از سر اقبال مبادت گذر ( و سپرى شد اين كتاب در هنگامى كه شاخ درختان چون رمح اعرابى عريان بود و باد خزان بر اطراف عالم پران ) « 3 » فى يوم الخميس « 4 » من شهر اللّه المبارك ( الاعظم ) « 5 » رمضان سنة ثمانين و خمسمائة من هجرة النبى « 6 » محمد عليه الصلاة و آله « 7 » ( در وقتى كه قرص آفتاب از ميان سرو [ ى ] بزغالهء گردون مىتابيد و جرم ماهتاب / 7 / از پلهء ترازوى فلك مىرخشيد در روز ارديبهشت من ماه دى سنهء مذكوره به همت همايون مخدوم ملك الوزراء ادام اللّه اقباله كه ايزد عز و جل سايهء اقبال او را بر من ضعيف پاينده داراد و آفتاب شفقت و حمايت بر من تابنده ، بجاه محمد و آله . سزد از عواطف اشرف مخدومى كه اين خدمت قبول فرمايد و اگر در آن لهوى و

--> ( 1 ) . تا اينجا در نسخهء « ك » نيست . ( 2 ) . ك : تا گذر روز و شبست . ( 3 ) . ميان دو هلال در نسخهء « م » نيست . ( 4 ) . م : در روز پنجشنبه . ( 5 ) . ميان دو هلال در نسخهء « م » نيست . ( 6 ) . اصل : الهجرة . ( 7 ) . م : من هجرت سيد الانبياء عليه السلام .